Martinsgans in Weinheim

U kent het al: ik ben weer eens vreemd gegaan tijdens mijn laatste Duitslandtournée. Ik tracht op mijn reizen altijd de gemiste vrijdagmiddag vergaderingen bij De Rotaryclub van Weinheim te compenseren. Er zijn zoals in de agglomeratie Antwerpen ook in de Rhijn-Neckar-regio een hele reeks Rotaryclubs actief maar ik heb nu eenmaal mijn haart in Weinheim – en niet in Heidelberg – verloren. In meer dan 15 jaar tijd heb je toch tal van lieve vrienden gemaakt en je pakt elke kans om die af en toe te zien en bij een goed eten en een lekker wijntje van de streek een babbeltje te slaan. A propos etentje: deze keer waren wij net op tijd om een specialiteit van de streek te proeven: de “Martinsgans”. Begin November wordt in heel het Zuiden van Duitsland deze delicatesse aangeboden, en de vrienden van RC-Weinheim hebben daar elk jaar één cubvergadering voor gereserveerd. Verleden dinsdag was he smullen met z'n allen en Vera en ik waren uitgenodigd om mee te doen!

De traditie van de Martinsgans heeft blijkbaar slechts indirect te maken met de heilige St. Martinus. In de ouwe tijden was op St. Martinus de jaarlijkse afgifte te betalen, door het landvolk dikwijls in de vorm van naturalia zoals koren, wijn en...ganzen. Die moesten vlug worden opgegeten want men had toen nog geen koelkasten en zo ontstond deze typisch Duitse gewoonte.

Wij hadden een heel prettige avond in de kring van onze vrienden van RC-Weinheim en ik voeg enkele foto's van dit evenement bij. Bij die gelegenheid kwamen de vroegere contacten tussen de twee clubs op nieuw ter sprake, en plots was daar iemand die vroeg: “Waarom kan onze volgende clubreis niet nog eens naar Antwerpen gaan, want het was er toen toch zooo mooi?” Groot applaus, vooral zijdens de dames, die de vroegere ontmoetingen van onze clubs nog in goede herinnering hadden. Ik heb beloofd van dat dat aan mijn Antwerpse vrienden voor te leggen en ik heb voorgesteld, dat hun voorzitter contact opneemt met Bob, indien er voldoende vlees in de kuip zou zijn na een meer realistische kijk op de grote afstand, kosten, écht geïnteresseerden enz. Maar ik heb ook gesteld, dat ik die actie niet alleen op mij kan nemen, en dat op beide kanten de jongere generatie het initiatief moet nemen maar ik geef vanzelfsprekend elke mogelijke assistentie. Wat denken jullie daarvan?