In Memoriam Didier Savoye

Afscheid nemen

is met zachte vingers

dichtdoen wat voorbij is ...

Verwijlen bij een leven

en stilstaan op de pieken

van pijn en vreugd ...

Afscheid nemen

is met dankbare handen

weemoedig meedragen

al wat waard is

om niet te vergeten ...

Wij willen dit leven zacht toedekken

met de mantel van onze liefde.

Dank U, vader, voor het schone

en het goede dat u ons meegaf.

Op Woensdag 19 december bereikte ons het bericht dat dokter Didier Savoye plots overleden was.

Een lieve en een goede echtgenoot en vader, een zeer gedreven en plichtsbewust  geneesheer, een edel mens en een trouwe vriend wordt  plots weggerukt uit het leven. Spontaan is het eerste wat wij zeggen bij een afsterven : „Que Dieu ait som âme –God hebbe zijn ziel“ waarbij we de wens uiten dat dokter Didier Savoye naar zijn Oorsprong moge terugkeren en van eeuwige rust moge genieten!

Dit heengaan wordt des te pijnlijker aangevoeld nu zijn dierbaren, zijn lieve echtgenote  Nanie en zoon Axel , geen enkele vorm van afscheid hebben kunnen nemen. Hoe hartverscheurend is dat! Hoe groot is de pijn en het verdriet dat hen treft; het is eigenlijk niet onder woorden te brengen.

„De dood komt als een dief in de nacht“; deze Bijbelse zegswijze omschrijft trefzeker maar ook zeer tragisch wat het plotse verscheiden van een dierbare voor de nabestaanden betekent.

Geen woorden kunnen de pijn en de verslagenheid beschrijven die dit abrupte afscheid heeft veroorzaakt; maar wél voelen we die pijn en het verdriet zoals dit verwoord werd door zijn vriend en collega dokter, vriend Bob Van Hee, die onze gevoelens van „verweesdheid“ in een eerste spontane reactie treffend vertolkte.

Wanneer een dierbare ons verlaat voelen wij ons inderdaad  verlaten en alleen   en die pijn is zo overweldigend  dat het aanvoelt alsof wij ook een beetje mee vertrekken. Het afscheid van  een  geliefde of dierbare raakt ons dermate dat wij als het ware zelf de dood aanvoelen ;wij voelen de pijn aan den lijve , de dood heeft een beklijvend effect en wij blijven verweesd achter.

Spijts alle onze wetenschappelijke kennis over leven en dood, zal de geboorte en dood  van een geliefde steeds worden aangevoeld als een groot mysterie. Dit gevoel van grote verslagenheid en vereenzaming kunnen wij ondervangen door  allen met onze samengestrengelde handen in een kring  rond Didier te staan om zo de herinnering aan deze edele en goede mens levendig te houden.

Door de herinnering aan Didier te koesteren en levendig te houden,  blijft hij ook   een beetje bij ons.

Didier  was een liefhebbende echtgenoot en een bezorgde vader voor zijn  zoon en zijn  kleinkinderen. Samen met Nanie vormde zij een mooi en harmonieus koppel en genoten van de mooie momenten van het leven. Maar geen mensenleven wordt gespaard van kommer en kwel en ook Didier bleef niet gespaard van de pijn en de tragedies die het leven met zich meebrengen.

Als geneesheer, -vroeger noemden wij die lieden „dokter“ -, was hij zeer gedreven en zette hij zich ten allen tijden in voor zijn talrijke patiënten. Hij was een sociaal geëngageerd arts en dat kwam tot uiting in zijn gevarieerd patiëntenbestand maar ook door de functies die hij opnam in de Antwerpse chemische industrie als bedrijfsgeneesheer.

Zijn patiënten  trof men eigenlijk in de   gehele wereld aan  zoals een groot stuk van de wereld zich ondertussen genesteld heeft  op  de Antwerpse linkeroever. Hij was de geneesheer van allen en stond steeds ter beschikking en als het  om ziekenzorg, ging  kende hij geen tijd. 

Ook het feit dat zijn dokterspraktijk  meerdere malen het  bezoek kreeg van nachtelijke ongenode gasten, heeft zijn inzet en zijn enthousiasme voor de behandeling van zijn patiënten nooit afgeremd.

Bij iedere inbraak in zijn praktijk reageerde hij  steeds bedachtzaam en filosofisch en zonder bitterheid.

De patiëntenzorg was voor hem een heilig principe, dermate heilig zelf dat  hij er zijn eigen gezondheid voor verwaarloosde. Ook de dagen voor zijn dood ,toen hij reeds zichtbaar oververmoeid en  uitgeput was, bleef hij nog lange dagen, en  zonder maaltijd te genieten, doorwerken om al de zorgen te verstrekken die zijn patiënten nodig hadden. Hij werkte zich letterlijk te pletter.

Didier was ook een edel  mens  en een goede en trouwe vriend. In zijn studententijd aan de Leuvense universiteit heb ik hem  gekend maar dan gingen onze wegen tijdelijk  uit mekaar. 32 jaar geleden ontmoette ik hem weer naar aanleiding van de oprichting van onze Rotaryclub waarvan hij een stichtend lid was en waarvan hij ook binnen de kortste keren een gedreven voorzitter werd.

Van zijn tijd als  voorzitter maakt hij  gebruik om een Probus club te stichten; Probus is een vereniging die in het leven is geroepen om  professionele lieden die de pensioenleeftijd bereiken samen te brengen en die de vrijgekomen tijd zinvol en sociaal willen vullen. Didier zelf had al geruime tijd de pensioenleeftijd  bereikt maar hij heeft zich zelf nooit in enige vorm van pensioen kunnen gunnen.

Zijn vriendschap beperkte zich evident niet tot de Rotary gemeenschap.

Vele  vrienden en gasten werden regelmatig uitgenodigd om in het gezin van Dr Savoye  te vieren wat moest gevierd worden zo onder meer de grote mijlpalen in het leven, verjaardagen, huwelijken, jubilea of gewoon momenten waarop de vriendschap centraal diende te staan.

Deze vieringen werden natuurlijk opgeluisterd door een lekkere maaltijd en gearoseerd door een goed glas wijn en de voorkeur van Didier ging uit naar heerlijk  glas wijn uit de streek van Aquitanië of de regio rond de stad  Beaune.

En vaak hebben we de gelegenheid gehad om bij die gesprekken onder vrienden met Didier te praten over God en Religie en de  ware zin van dit alles. Didier stelde  zich  dan   kwetsbaar op  en hij was niet te beroerd om zijn inzichten en kritische commentaren en zijn twijfels  te etaleren.

Wij zullen ons deze boeiende en openhartige gesprekken met Didier nog lang herinneren.Didier viel steeds op door zijn rustige minzame natuur, door zijn grote wijsheid en bezadigdheid. Hij was een kenner van de grote meesterwerken uit de literatuur en geschiedenis. En hij kon die kennis relativeren en delen met zijn vrienden. Hij was ook een groot diplomaat; inderdaad in ons Rotary midden worden wel eens thema's aangesneden  en worden projecten op het getouw gezet of komen problemen naar het oppervlak waarbij de emoties weleens willen oplaaien en telkens wist Didier door zijn rustige en  beheerste woorden de gemoederen te bedaren en de verzoening te bereiken. Didier was niet de man van onbesuisde verklaringen maar hij toonde telkens voor iedereen veel begrip en  er  kwam  nooit een onvertogen woord uit zijn mond.

Samen met Nanie zocht Didier ontspanning in de mooie natuur. De Ardense valleien en bossen waren  zijn geliefkoosde bestemming om er  tijdens verlofdagen of tijdens het weekend (of wat daarvan overbleef) zich te ontspannen door het maken van mooie lange wandelingen .

Beste Vrienden,

Zulk een edel mens is ons nu ontvallen en evident  zoeken  wij dan troost . Ik denk daarbij haast  instinctmatig aan Psalm 23 vers 4 en ik citeer uit de „King James“ vertaling: 

„Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil: for Thou art with me; thy rod and thy staff they comfort me.“  

„Vrees niet“ is de boodschap die wij  meekrijgen. Ik geloof dat wij  door onze droefheid en door onze tranen heen, ook dankbaar moeten zijn voor wat Didier in zijn leven voor ons heeft betekend.

Zijn leven was rijkelijk gevuld met goede dingen die hij met ons heeft gedeeld. Zijn leven is niet leeg of waardeloos geweest maar het was voor ons allen een hoopvol teken van medemenselijkheid , humaniteit en oprechte vriendschap.Laten wij  dat voorbeeld volgen en koesteren.

Didier levendig in onze herinnering bewaren dient  zich naar mijn mening  niet te beperken tot  woorden maar kan zich best ook uiten in onze  daden.

Hierbij denk ik aan het vers van Toon Hermans:

„Je hebt  iemand nodig, stil en oprecht

die als het eraan komt  voor je bidt of voor je vecht

pas als je iemand hebt die met je lacht en met je grient

dan pas kun je zeggen ik heb een vriend“

Marc A.Huybrechts

27 December 2012